1 października 2026 r.

W drodze do domu

Ewangelia według św. Mateusza 24, 40–42

Jezus Chrystus wzywa do czujności i mówi:

Z dwóch ludzi pracujących w polu, jeden zostanie wzięty, a drugi pozostawiony. Z dwóch kobiet, pracujących w domu, jedna zostanie wzięta, druga zaś pozostawiona. Uważajcie więc, bo nie wiecie, którego dnia Ja, wasz Pan, przyjdę.

Droga Czytelniczko, drogi Czytelniku,

niemiecki znaczek pocztowy z 1971 roku przedstawia dwie kobiety pracujące przy maselnicy. Razem, trzymając się za ręce, praca idzie łatwiej. To, co je łączy, to wspólna praca. Wyraźnie odróżniają je kolor włosów i ubiór.

O różnicy mowa jest również w dzisiejszym tekście biblijnym. Jezus Chrystus mówi o swoim powrocie i dniu Sądu Ostatecznego. Przy tym bardzo wyraźnie stwierdza, że wtedy nastąpi rozróżnienie. Decydujące znaczenie będzie miało nie to, co zewnętrzne, lecz postawa serca wobec Niego. Jezus Chrystus zabierze niektórych ludzi do siebie, do swojej chwały, a innych pozostawi, ku ich przerażeniu.

To frustrujące doświadczenie, gdy bardzo się gdzieś chce, ale nikt nie chce nas podwieźć. Doświadczyłem tego jako młody żołnierz. Po zakończeniu służby w piątek po południu chciałem jak najszybciej wrócić do domu, do rodziców. Nie miałem samochodu, a przejazd pociągiem był zbyt drogi. Musiałem więc pokonać te 300 km autostopem. Na początku, jeszcze jako cywil, stałem wieczorem na poboczu drogi. Prawie nikt mnie nie zabrał. Potem zacząłem łapać okazję w mundurze. I oto: prawie każdy samochód się zatrzymywał. Chętnie zabierano młodego żołnierza wracającego do domu na weekend.

My, chrześcijanie, przez całe życie jesteśmy w drodze do naszego Pana Jezusa. Do swoich uczniów powiedział (J 14, 1–2): „Niech wasze serca nie drżą ze strachu. Wierzcie Bogu—i Mi wierzcie! W domu mojego Ojca jest wiele mieszkań. Gdyby tak nie było, to czy mówiłbym wam, że idę przygotować wam miejsce?“

Jezus pragnie, aby wszyscy Jego naśladowcy byli z Nim w Jego wiecznej chwale. Jednak nie wszyscy zostaną przez Niego zabrani. To przerażające. Ale wszystko zależy wyłącznie od JEGO wyboru. Jezus Chrystus zna nasze serca i widzi, czy nasza wiara jest autentyczna, czy tylko ma pozory pobożności. Czy należymy do Niego? Czy też jesteśmy tylko hipokrytami?

Wielu chrześcijan współpracuje ze sobą w wspólnotach. Pracują ramię w ramię. To dobrze. A jednak istnieją różne postawy serca:

Na przykład w chórze kościelnym śpiewają obok siebie dwaj mężczyźni. Ale tylko jeden z nich nazywa Jezusa swoim Panem i Zbawicielem. Drugi po prostu czerpie radość z muzyki. Nie interesuje go Jezus.

Dwie kobiety pracują jako wolontariuszki w służbie społecznej na rzecz ubogich. Jednak tylko jedna z nich żyje na co dzień z Jezusem, druga szuka jedynie sensownego zajęcia w czasie wolnym.

Dwóch mężczyzn pracuje w parafii. Jeden toczy dobry bój wiary i zdaje sobie sprawę, jak bardzo jest zależny od łaski Bożej. Drugi po prostu wykonuje swoją pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie. Po zakończeniu pracy swoją wiarę zostawia w szatni.

Jezus napomina nas, byśmy byli czujni, czyli żyli z pełną uwagą. Nikt nie wie, kiedy zostanie wezwany do wieczności. Powinniśmy DZISIAJ z całego serca zaufać Jezusowi Chrystusowi, naszemu Zbawicielowi i Odkupicielowi. Jemu powinniśmy powierzyć całe nasze życie. Wiara to kwestia zaufania, podobnie jak podróżowanie autostopem. Ale z Jezusem Chrystusem bezpiecznie dotrzemy do celu. Każdego, kto Mu ufa, zabierze On do swojej chwały. Niezależnie od tego, czy ma czerwone czy czarne włosy, czy nosi niebieską czy czerwoną sukienkę.

Dziękuję Państwu za odwiedziny i wysłuchanie moich słów. Niech Bóg Państwa błogosławi! Cieszę się, że odwiedzą Państwo mnie ponownie podczas następnego krótkiego kazania 15 października.

Ten tekst został przetłumaczony za pomocą DeepL. Niestety nie mogę zagwarantować poprawności.